Penscheetjes

Nadenkertjes

Wat je hebt gezegd, kun je niet ontzeggen. 

Wat je hebt gezien, kun je niet ontzien. 

Het pakketje is bezorgd. De bezorger niet.

Spiegeltje, spiegeltje......

Mooie mensen lijken allemaal hetzelfde. Prachtige, glanzende haardos, volle lippen, een gaaf gezicht, symmetrische trekken en mooi gevormde ogen.

En ik...... ik ben uniek!

Hartekreet

Ik open mijn hart

de woorden stromen binnen

de zinnen......

de zin van het leven

houdt mijn hart open.

Ode aan down under

1999. Prince schreef er een song over. 1999. Het jaar dat ik naar down under ging, in mijn eentje, om een half jaar te gaan backpacken. Ik herinner me de details niet meer zo, van de plaatsen die ik bezocht heb en de mensen die ik ontmoet heb. Wat ik me nog wel heel goed herinner is hoe voortvarend en moedig ik daar was. Ik, angsthaas eerste klas. Het was alsof Artemis in mij gevaren was, de godin die  staat voor zelfverzekerdheid en onafhankelijkheid. Ook al zweette ik vooraf peentjes, ik ging. In de helikopter, mijn duikbrevet halen, op een kameel over het strand tijdens zonsondergang. Alsof ik door een onzichtbare hand gepusht werd om dingen te proberen, te ervaren, te ondergaan, te leven, echt te leven, zoals ik wil sterven; heldhaftig en liefdevol.

Zussenleed

De smid met zijn dochters, zo stond mijn vader in de volksmond bekend. Meiden in de constructie waren in de vorige eeuw een zeldzaamheid, een bijzonder gezicht. Mijn zussen en ik, de dochters van de smid, hadden elk onze eigen manier van omgaan met de mannelijke 'attenties' op de bouwplaats, maar we waren alle vier vaardig in het vak, kordaat in ons optreden, keiharde werkers en goed van de tongriem gesneden. Kortom, we stonden ons mannetje. Menig bouwvakker, jong, oud, groot of klein heeft geprobeerd ons onderuit te halen. Menig bouwvakker droop met zijn staart tussen zijn benen af en ging weer aan het werk. Dat het voor ons zussen niet altijd makkelijk was, daar op de bouwplaats, lijdt geen twijfel. Maar gedeeld leed is half leed en daar heb je zussen voor; om dit leed te delen.

Reactie plaatsen

Reacties

Eva/ Rebeca Perez Segura
10 maanden geleden

Sisters pain. Really good. Sharing pain is half pain. You show your strengh and humanity on it.
The wonder of human conection. Sharing grief gives you intimacy with human beings and helps to keep going not matter what.
Congratulations

Petra
10 maanden geleden

My sisters and I thank you for your lovely comments.