Dichterlijke vrijheid

Stilteweekend Huissen

Ik zit nu in de kloostertuin

na een stevig ontbijt.

In stilte met een bordje waar dat op staat

met een hoofd dat vol met chaos is.

Straks met elkaar gaan wandelen

ook met stilte die ons achtervolgd.

What was I thinking, toen ik dit besloot dit te doen

mijn hoofd met chaos en verdriet.

Het was hard nodig, dat is het nog steeds

ik ben blij dat ik hier ben in de kloostertuin.

Na een stevig ontbijt en een volle maag

wachtend op wat komen gaat.

Ik laat mijn pen rijkelijk vloeien

zoals mijn gedachten altijd doen.

Mooie dingen zijn uit mijn hoofd voortgekomen

maar ook een hoop ellende en frustratie

Hier in de kloostertuin, in stilte

mag het er zijn, mag ik er zijn.

 

Terug in de zaal, in stilte

de wandeling voelt nog in mijn voeten.

Het thema dreunt nog in mij na, woordeloos

woordeloos, sprakeloos, het kan niet gezegd worden.

Mijn wereld, mijn gedachten, alles verwoord

het woord God's, hierin opgevoed.

Nu in een klooster met een andere godsbeleving

maar met veel dezelfde woorden, ere zij God.

Het woord, wat is dat een handig ding

om alle dingen een naam en betekenis te geven.

 

Middag, na de lunch, in de kloostertuin

zittend op een bankje in de zon, gekoesterd.

Schrijvend voor me uit starend, leeg en vol

woorden komen op zonder dat ik er om vraag.

De bron, het licht, het universum

ze zijn dichtbij me, ik kan ze haast aanraken.

Ik ben een deel van hen, zij zijn mij, ik ben hen

zo dichtbij en als mens er toch zo ver van weg.

Momenten van helderheid, hier in stilte in de zon

een vlieg loopt voor me langs over tafel.

Hij laat zich door mij kennen, zoals ik mezelf ken

hij en ik komen uit dezelfde hemel.

Groepsgenoten lopend door de tuin

of zittend in stilte aan de tafels, werkend.

De auto's rijden vlakbij voorbij over de weg

zo dichtbij en toch zo ver weg, geluid in de stilte.

Een libelle met mooie rode rug land op mijn tas

ik mocht haar aanschouwen en toen was ze weg.

 

De zon laat zich nu wat minder zien

ik begin het koud te krijgen

De middag nadert zijn einde, het is snel gegaan

de gedachten komen langzaam tot rust, op papier.

Het jongetje loopt te rennen in de tuin

aandacht vragend.

Hij komt op me af, zegt hallo, mij vragend aankijkend

ik verbreek de stilte voor hem, zeg hallo terug.

Hij draaft weer naar zijn vader

blijkbaar tevreden met mijn aandacht, zo kort.

De duif maakt geluid vanuit zijn boom, roekoeroe

een mug landt op mijn rug, ik krab.

De wind laat boomtakken ruisen

zij verbreken daarmee hun eeuwige stilte.

Terwijl een witje fladderend zijn weg vervolgd

en ik me opmaak om mijn oefening af te maken.

Vindt het witje zijn soulmate en samen

dansen ze een lied van vreugde en verlangen.

 

Een rondje langs het klooster

met mijn handen op mijn rug.

Op mijn gemak om me heen kijkend

naar bomen, struiken, gras.

Sommige nog in bloei, andere al richting

de dood en de recycling.

Een eng idee dat ik mijn mooiste bloei

al een tijdje geleden heb gehad, ik verval.

Mijn laatste bloemen doen een dappere poging

nog mee te tellen in deze wereld, te stralen.

Maar lopend in de natuur, dringt tot mij door

de verdorring is al ingezet.

Mijn leven draait voornamelijk nog om mezelf

mijn betekenis voor anderen wordt minder.

Anderen zijn nu in de kern van hun leven, bloeien

zijn het middelpunt van de tuin des levens.

Ik kijk naar de libelle met het mooie rode achterlijf

ook zij is binnenkort gerecycled.

 

Zondagochtend wandeling, met elkaar in een rijtje

kijkend naar de dingen alsof ze geen naam hebben.

Het is nog kil, zelfs met mijn jasje aan

mijn darmen zijn net geleegd, ze rommelen na.

De laatste keer zo met deze groep vreemden

die nu best vertrouwd aandoen, een bubbel.

Daarin heb ik de afgelopen dagen geleefd

het was een bijzondere ervaring, bevrijdend.

Ook de eucharische viering, zojuist verlaten

de vriendelijkheid straalde van de rituelen af.

Elkaar aankijkend en vrede wensend

kleine gemeenschap van hoop in een wrede wereld.

De wind ruist nog steeds door de bomen

mijn stilte voelt vertrouwd.

Het zal raar zijn deze stilte te laten gaan

het was mijn bondgenoot, mijn bevrijder.

 

Weer in sessie, deze keer met Piet

hij kijkt eerlijk naar zichzelf, mooi om te zien.

De vraag over beelden uit het verleden

raakte bij mij een kern, het kan ver terug gaan.

Naar toen ik een klein meisje was, zo jong

onschuldig, liefdevol en open.

Mijn tere kwetsbare leven op een worksheet

vier vragen om mijzelf te bevrijden, van wat?

Iedereen zoekt een plekje aan de tafel, ik zit

en maak mijn verhaal eerst af.

Opnieuw zal ik in mijn levensverhaal duiken

hoofd eerst, daarna denk ik onverschrokken.

Ik hoef niets te vrezen, ik kan niets verkeerd doen

ik ben mens, dat zegt het alles.

Met mijn voeten op een meditatiekussen

en een sjaaltje om mijn schouders.

Maak ik nu ruimte in mijn hoofd voor Byron Katie

en maak mezelf vrij, dat was ik al.

Dagje sauna

Een ruimte vol met badjassen

ontspannend en schoon.

Ik zit op de bank, achter mijn koffie

klaar om inspiratie te ontvangen.

Adem in, adem uit, de rust komt in mijn hoofd

ik laat de saunageluiden voor wat ze zijn, achtergrond.

Als Boeddha, zonder dikke buik

zit ik op de bank, wachtend, mijn pen stokt.

Het ging zo goed tijdens het stilteweekend, maar nu

was dat een eenmalig ding, een anomalie?

De angst bekruipt me, what was I thinking

dat ik, IK, creatief zou kunnen zijn, een schrijver?

Ik neem een slokje koffie en kalmeer, ontspan

ik ben niet de enige met twijfels, angstige verlangens.

Ik denk aan alle grote schrijvers wiens 

eindproduct ik bewonder, heb stuk gelezen.

Niemand weet hoe een ander zich voelt, we zien

alleen de uitvoering, niet de generale repetitie.

Ik hoef niemand iets te bewijzen

zelfs mezelf niet, ik ontspan.

Elizabeth Gilbert zei het zo mooi in "Big Magic"

soms komt er een 'genie' voorbij, die jou

kiest om haar creativiteit mee te delen.

Ik hoop dat de genie ook in sauna's komt.

Zo niet, dan blijf ik toch schrijven wat

er in mijn hart komt en geuit wil worden.

In de rustruimte,

ogen open, ogen dicht.

Zinnen vragen om opgeschreven te worden

wachten in mijn hoofd

tot ik ze op papier heb gezet

Dan lossen ze op en maken plaats

voor de volgende gedachte, woordenstroom

Mijn pen, een doorgang voor ideeën, openbaringen

van mijn hart, zo op het papier, zonder

dat ik iets bedenk, de zinnen vloeien.

Is dit inspiratie, creativiteit?

of ben ik me gewoon aan het aanstellen

met mooie woorden, inhoudsloos

zonder betekenis, los van het leven.

Mijn meegebrachte boek over filosofen

brengt geen antwoord, geen verlichting.

Ik kan alleen maar meedoen met deze

stroom, mijn pen beweegt over het papier.

De woorden blijven komen, moeiteloos

ik hoef alleen maar te schrijven, te laten stromen

liggend in een relaxfauteuil

mijn kladblok tegen mijn been, ik krijg kramp.

Ik voel de staart van de woordenstroom, bijna

alles wat geschreven moet worden staat

op papier, ik voel me leeg. Even was ik vervuld

door een lawine van woorden, adrenaline

Nu kom ik tot rust, tot mezelf, ik ben

weer hier in de sauna. In de rustruimte...

Zojuist het warme buitenbad verlaten

waterdruppels vallen uit mijn haar, ik geniet.

De saunatuin, oase tussen snelweg

en stadsrand, een enclave.

Een ekster staarde, verstopt in een boom

naar al die blote lijven, glazige blikken.

De ontspanning heeft nu ingezet

veel mensen bijeen, maar een vredige stemming.

Zo mid-Covid pandemie, een tijd

van genieten, een stilte voor de storm?

De cijfers stijgen weer, de berichten alarmerend

een nieuwe lockdown, kunnen we dat nog aan?

Hier, in de sauna, lijkt het ver weg, de realiteit

wordt hier buiten de deuren gehouden, voor vandaag

Geen mobiele telefoons in de sauna, geen nieuws

geen cijfers van gevallen, nu even niet.

Straks weer naar buiten, terug in de wereld

de ekster gaat zijn eigen gang, glurend

naar prooi, een metgezel, naar naakte

lijven die vredig wandelen in deze bubbel, de sauna.

Loom, languit in een ligstoel, vredig

niets hoeft, de kalmte is voelbaar.

Nog even in de droom, nog even....

niets duurt eeuwig, een einde, het stopt.

Tijd om de bubbel te laten voor wat het is

een oase in tijd en ruimte.

Aankleden, afrekenen, mijn fiets uit de stalling.

Half uurtje trappen, de route in mijn broekzak

voor als ik verdwaal, heb ik Maps

op mijn mobiel, die geeft altijd aan

hoe je ergens moet komen, niet waar

je het beste heen kan gaan.

Mijn levenskoers, mijn bestemming, grotendeels

onbekend en niet te voorspellen.

Stapje voor stapje volg ik het levenspad dat

voor mij bestemd is, mijn weg, mijn bestemming.

Maar vandaag hou ik het op een stukje fietsen

van de sauna terug naar mijn huis.

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.